Głównej zawartości

Jedną z podstawowych informacji, jakich przedsiębiorca jest zobowiązany udzielić konsumentowi, stanowi cena towaru  lub usługi. Powinna być ona podana konsumentowi jako cena brutto, to znaczy zawierać wszystkie podatki, opłaty i narzuty. Przyjęcie ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom  rynkowym oznacza, że utrwalone zostało dążenie ustawodawcy  tak polskiego jak i  wspólnotowego – do wyeliminowania z obrotu gospodarczego z udziałem konsumentów tak zwanych „gwiazdek”.

Co do zasady, w cenie uwidacznianej na produkcie, półce sklepowej czy w reklamie, powinny być ujęte  wszystkie jej składowe. Jedynie w drodze  wyjątku – np.  w sytuacjach, gdy na koszt towaru lub usługi wpływają okoliczności zmienne w czasie – dopuszczalne jest  umieszczenie  w reklamie wyraźnego odesłania do innych kanałów informacyjnych gdzie zainteresowany może poznać pełną cenę oferowanego dobra.

Przykład - Biuro podróży  „Elisz” oferuje wycieczki do różnych miejsc, w tym do krajów  egzotycznych. W swoich materiałach reklamowych podaje cenę zawierającą wszystkie składowe, w tym  podatki, opłaty  lotniskowe, ubezpieczania itp. Zaznacza jednak wyraźnie, że ostateczny koszt imprezy może  różnić się w zależności od wahań kursów walut  oraz opłat wizowych. Odsyła zainteresowanych konsumentów do swoich placówek oraz ogólnopolskiej infolinii.  Takie działanie jest dopuszczalne.

Inny przykład,

Pan  Zdzisław  powadzi sklep z artykułami grzewczymi. Ceny przez niego oferowane – wywieszone w sklepie i umieszczane w reklamach – wydają się być niższe od stosowanych przez okolicznych konkurentów. Jednak dopiero w momencie zawierania transakcji (często przy płaceniu należności) konsument dowiaduje się, ze do podanej ceny musi jeszcze doliczyć podatek od towarów i usług.

Takie działanie Pana Zdzisława  stanowi nieuczciwą praktykę rynkową.

Natomiast, w przypadku sprzedaży  towarów rozlewanych, porcjowanych bądź paczkowanych oprócz ceny jednostkowej (np. za butelkę wody, porcję kurczaka, paczkę kawy itp.) powinna być podana również cena za jednostkę miary tj. litr, kilogram.

W przypadkach sprzedaży  luzem informację o cenie należy umieścić przy artykule. Może być ona ograniczona do nazwy towaru i jego głównej cech y użytkowej.

W miejscu, w którym przedsiębiorca świadczy usługi (np. z-d fryzjerski, punkt foto, gabinet dentystyczny) w  widocznym miejscu powinien być umieszczony cennik.

Jeżeli zaś przedsiębiorca  świadczy usługi u konsumenta (np. remontowe) powinien przedstawić  mu cennik przed wykonaniem zamówionej przez niego usługi. 

Oprócz ceny konsument powinien wraz z towarem otrzymać jeszcze kilka innych informacji takich jak: nazwa, określenie producenta lub importera, znak zgodności wymagany przez odrębne przepisy  - oznakowanie CE, informacje o dopuszczeniu do obrotu w RP, określenie energochłonności.

Istotne jest to, że wszystkie informacje powinny być dostarczane w jęz. polskim – ewentualnie w postaci piktogramów.

Podsumowując  przedsiębiorca nie ma prawa podnieść ceny po zawarciu umowy.

Ponadto, jeżeli cena przy kasie okaże się   wyższa od ceny, którą oznaczono towar – sprzedawca ma obowiązek zastosować cenę  uwidocznioną  przy tym towarze.

Edyty Domińczak – Powiatowy Rzecznik  Konsumentów udziela bezpłatnych porad pod nr tel. 91 48 04 842,  od poniedziałku do piątku w godzinach od 8-16.00 w Starostwie Powiatowym  przy ul. Skarbowej 1 w Stargardzie Szczecińskim lub kontakt e-mail Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.